Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Dziennik elektroniczny

Dziennik elektroniczny SP25

Polecamy

www.bip.krakow.pl

www.efs.gov.pl

www.ore.edu.pl

www.6latki.men.gov.pl

www.portaledukacyjny.krakow.pl

www.portaledukacyjny.krakow.pl

www.portaledukacyjny.krakow.pl

www.prezydencjaue.gov.pl

www.wartobycdobrym.pl

www.uniwersytetdzieci.pl

http://krakow.pl/budzet

https://naszeszkoly.krakow.pl/

EFS

Akademia Młodych Matematyków

Projekt Diament

Radosna szkoła

Pierwsze uczniowskie doświadczenia - drogą do wiedzy

Pracownie komputerowe dla szkół

www.indywidualizacja.edu.pl

Plan zajęć realizowany w SP25

Opis projektu

SP 25 Kraków

Warto zobaczyć

Gimnazjum Nr 21 w Krakowie

 

Szkoły Odkrywców Talentów

PDF Drukuj Email

Wskazówki i zasady postępowania dla rodziców

1. Ogólne wskazówki dla terapeuty i rodzica

2. Zasady postępowania z dzieckiem dyslektycznym

3. Najczęściej mówmy dziecku:

4. Dekalog dla nauczycieli dzieci dyslektycznych /M. Bogdanowicz/[1]

5. Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych"/M. Bogdanowicz/

 

1. Ogólne wskazówki dla terapeuty i rodzica

Ścisła współpraca rodziców z logopedą jest niezbędna jest. Po każdorazowych ćwiczeniach w poradni rodzicom przekazywane są dokładne wskazówki do pracy z dzieckiem w domu. W znacznej mierze od stosowania się do tych zaleceń zależne są efekty terapii logopedycznej. Rodzice mają za zadanie utrwalenie z dzieckiem opracowanego w Poradni materiału, gdyż tylko wtedy, gdy materiał ten jest dobrze utrwalony, można przejść do następnego etapu ćwiczeń. W ramach ćwiczeń domowych bardzo ważna jest systematyczność.

Lepsze i szybsze efekty osiąga się, gdy ćwiczenia domowe prowadzone są codziennie przez 15-20 minut, aniżeli raz czy dwa razy w tygodniu po godzinie.

Ćwiczenia powinny przebiegać w atmosferze spokoju, zrozumienia trudności dziecka. Pośpiech i nerwowość utrudniają przyswajanie materiału. Dzieci należy chwalić nawet za minimalne osiągnięcia, co znacznie mobilizuje do wysiłku. Dziecko powinno uczęszczać systematycznie na zajęcia. Tylko wtedy można liczyć na szybkie efekty [2]

2. Zasady postępowania z dzieckiem dyslektycznym

Ważne jest stworzenie warunków, w których dzieci miałyby szanse poczuć, że są bezpieczne i pełnowartościowe, że ich wysiłki mają sens. Pomoże w tym pamiętanie o następujących wskazówkach:

• Nie należy stwarzać atmosfery zdenerwowania, napięcia, nie należy wyśmiewać błędów dziecka, lecz dążyć do spokoju i wzajemnego zaufania;

• Nie należy robić dziecku wymówek czy awantur, lecz rzeczowo wskazywać możliwości  poprawiania błędów i doceniać sam fakt podejmowania przez dziecko wysiłku;

• Nie powinno się przeciążać dziecka czytaniem i przepisywaniem, lecz dostosować ćwiczenia do jego możliwości fizycznych (im młodsze dziecko, tym krócej może skupić uwagę, potrzebuje więcej przerw wypełnionych zabawa);

• Nie należy jednak również wyręczać dziecka w jego pracach, lecz zachęcać do ich wykonywania i pokazywać, że doceniamy jego wysiłek;

• Nie karać, nie zakazywać i nie straszyć w związku z nauka, może to bowiem doprowadzić do powstania u dziecka silnych leków szkolnych i negatywnej postawy wobec pracy;

• Należy chwalić i nagradzać ucznia nawet za drobne, fragmentaryczne osiągnięcia, reagując w momencie kiedy się one pojawia – w tym celu musimy bacznie obserwować zachowanie dziecka i starać się dobrze je poznać. Bez względu na osiągnięcia, zawsze dajmy uczniowi do zrozumienia, że doceniamy jego wysiłki.

3. Najczęściej mówmy dziecku:

„przyjemnie mi zobaczyć tak starannie wykonana prace” (liczy się, że jest ona staranniejsza od tego, co uczeń wykonywał do tej pory; nie porównujmy jej z pracami dzieci o niezaburzonej zdolności uczenia się)

„miło widzieć jak pracujesz” (zwłaszcza w początkach pracy z dzieckiem jest ważne, aby często i regularnie chwalić je za samo podejmowanie wysiłku);

„jestem z ciebie dumna/y”; „brawo”

„świetnie sobie z tym poradziłeś” (nieważne, że inne dzieci lepiej, ważne że uczeń jak na swoje możliwości wykonał prace dobrze);

„podoba mi się twój pomysł”; „cieszą mnie twoje postępy” (bardzo ważne, żeby uświadamiać dziecku, że robi postępy, ma widoczne osiągnięcia!);

„cieszy mnie twoja wytrwałość” (nawet, jeśli postępów jeszcze nie widać);

„wierze, że osiągniesz sukces, pracuj tak dalej” (pomaga podtrzymać motywacje dziecka);

„masz prawo do błędów, popraw je” (korygujemy błędną prace dziecka, dając mu jednocześnie do zrozumienia, że nie oceniamy negatywnie jego osoby);

„małymi kroczkami dojdziesz do celu”

„dzisiaj udało ci się tyle, jutro możesz osiągnąć więcej” (ważne, żeby mówić to dzieciom, które mają poczucie własnych niskich osiągnięć, zniechęcają się szybko brakiem wymiernych sukcesów”;

„jestem zawsze z tobą, możesz liczyć na moja pomoc” (dajemy dziecku do zrozumienia, że nie tylko uczymy je, ale także jesteśmy gotowi wysłuchać jego problemów i porozmawiać o radościach).

4.    Dekalog dla nauczycieli dzieci dyslektycznych /M. Bogdanowicz/[3]

I.   Nie traktuj ucznia jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego.

II.  Nie karz, nie wyśmiewaj w nadziei, że zmobilizujesz go do pracy.

III.   Nie łudź się, że "sam z tego wyrośnie", "weźmie się w garść", "przysiądzie fałdów" lub, że ktoś go z tego "wyleczy".

IV.Nie spodziewaj się, że kłopoty ucznia pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej.

V.  Nie ograniczaj uczniowi zajęć pozalekcyjnych, aby miał więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń i pracy nad sobą.

VI.Staraj się zrozumieć swojego ucznia, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec pogłębianiu się jego trudności szkolnych i wystąpieniu wtórnych zaburzeń nerwicowych.

VII.  Spróbuj, jak najwcześniej, zaobserwować trudności ucznia: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj problemy dziecka ze specjalistą (psychologiem, logopedą, pedagogiem, a w razie potrzeby z lekarzem).

VIII.                Aby jak najwcześniej pomóc uczniowi:

•     bądź w kontakcie z poradnią, wykorzystuj wyniki badań i zalecenia specjalistów zawarte w opinii psychologicznej,

•     ustal kontrakt pomiędzy tobą, rodzicami i dzieckiem, który określa reguły współpracy: dziecko uczyń odpowiedzialnym za pracę nad sobą, rodziców za pomaganie dziecku, a nauczyciela za bycie doradcą,

•     Zaobserwuj podczas codziennych lekcji, co najskuteczniej pomaga dziecku,

•     bądź w stałym kontakcie z jego nauczycielem - terapeutą i, korzystając z jego wskazań, włączaj w zajęcia dydaktyczne potrzebne dziecku ćwiczenia.

IX.Opracuj program indywidualnych wymagań wobec ucznia dostosowany do jego możliwości i wkładu pracy. Oceniaj go na podstawie odpowiedzi ustnych i treści prac pisemnych. Nie każ mu czytać głośno przy całej klasie. Pozwól mu korzystać ze słownika i daj więcej czasu na zadania pisemne. Dyktanda i prace pisemne oceniaj jakościowo (opisowa ocena błędów) pod warunkiem systematycznej pracy, znajomości reguł ortografii i korekty błędów w zeszytach. Nagradzaj za wysiłek i pracę, a nie za jej efekty.

X.  Bądź życzliwym, cierpliwym przewodnikiem ucznia w jego problemach.

5.    Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych"/M. Bogdanowicz/

I.   Nie traktuj dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego.

II.  Nie karz, nie wyśmiewaj dziecka w nadziei, że zmobilizujesz je to do pracy.

III.    Nie łudź się, że dziecko "samo z tego wyrośnie", "weźmie się w garść", "przysiądzie fałdów" lub że ktoś je z tego "wyleczy".

IV. Nie spodziewaj się, że kłopoty dziecka pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej.

V.  Nie ograniczaj dziecku zajęć pozalekcyjnych, aby miało więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń.

VI.Staraj się zrozumieć swoje dziecko, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec trudnościom szkolnym.

VII.   Spróbuj jak najwcześniej zaobserwować trudności dziecka: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj się ze specjalistą (psychologiem, pedagogiem, logopedą).

VIII.                Aby jak najwcześniej pomóc dziecku:

•     zaobserwuj w codziennej pracy z dzieckiem, co najskuteczniej mu pomaga,

•     korzystaj z odpowiedniej literatury i fachowej pomocy nauczyciela - terapeuty (w formie terapii indywidualnej i grupowej),

•     bądź w stałym kontakcie z nauczycielem i pedagogiem szkolnym.

IX. Bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka w jego kłopotach szkolnych.

X.  Chwal i nagradzaj dziecko nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga.

Joanna Dubiecka Zabierzowska

 


1 . M. Bogdanowicz, Specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu - dysleksja rozwojowa. Opole 1999, wyd. Uniwersytetu Opolskiego.

2 . Ewa Spałek. Celi na Piechowicz- Kulakowska, Jak..., op. cit., s.26

3. M. Bogdanowicz, Specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu - dysleksja rozwojowa. Opole 1999, wyd. Uniwersytetu Opolskiego.

 


Stworzone dzięki Joomla!. Designed by: joomla templates web hosting Valid XHTML and CSS.